Entry: Greek (Crack Pipe)Dream Monday, October 24, 2005
Πολύ μεγάλη έκπληξη δείχνουν όλοι για τι κρύβει η κοινωνία κάτω από τα φανταχτερά, lifestyle ενδύματα της.
Όλοι π.χ είδαν στις εκπομπές του Ευαγγελάτου την πραγματικότητα όλων των επιχειρήσεων παροχής υπηρεσιών - ότι ελάχιστοι αισθάνονται ακριβώς αυτό, παροχείς, παρά όλοι θέλουν απλά να αισθάνονται έξυπνοι.
Το λεπτό σημείο εδώ που δεν άγγιξε κανένας ήταν όχι ότι οι επιχειρηματίες ήθελαν το μέγιστο δυνατό κέρδος ή ότι οι υπάλληλοι έπρεπε να συναινούν ώστε να έχουν δουλειά- όχι, το λεπτό σημείο είναι ότι παρόλο που σε αυτές τις δουλειές κόσμος πάει και έρχεται κανένας, από τους απολυμένους έστω, δεν σκέφτηκε να κάνει κάπου μια καταγγελία για κάποιο, οποιοδήποτε, αλλά συγκεκριμένο κατάστημα. Οι δημοσιογράφοι απλά μπήκαν όπου υπήρχαν αγγελίες για δουλειά χωρίς (μάλλον) να περιμένουν να δουν κάποια ευσεινήδητη υπάλληλο να καθαρίζει τη γραβιέρα με το σύρμα. Η άλλη φράση κλειδί ήταν 'μα καλά δεν σκέφτηκαν ότι οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάθουν κάτι ανάλογο σαν καταναλωτές κάπου αλλού?'
Τι ήταν μέχρι πρότινος το προβαλλόμενο κοινωνικό πρότυπο? Το πρότυπο του εργαζόμενου, ιδανικά και επιστήμονα, που φτάνει σε μία σειρά υλικών αγαθών με το μόχθο του και ξοδεύοντας σεβαστό χρόνο και με αρκετο κόπο, επενδύοντας σε μελλοντικές απολαβές. Όχι βέβαια, κανένας δεν πλούτιζε πραγματικά έτσι. Έβγαζε όμως αρκετά και είχε ένα καλό στάτους στη κοινωνία. Αυτό σταδιακά όμως το πρότυπο εξαφανίστηκε. Καταρχάς γιατί κανένας πλέον τίμια εργαζόμενος δεν μπορεί να βγάλει λεφτά που αντιστοιχούν στο κόπο και τα προσόντα του. Σταδιακά αυτό ωθεί σε μια ιδιότυπη ημιπαρανομία όπου η δυσαναλογία των μισθών οδηγεί στην μαύρη οικονομία και στη καταρράκωση και του κύρους. Ο επαγγελματίας με θέση ευθύνης ( γιατρός, δικηγόρος, δικαστής, συμβολαιογράφος, μηχανικός ,κα ) συμπληρώνει το ημι-επίσημο εισόδημα του με μαύρο χρήμα. Ο μαγαζάτορας συμπληρώνει τα έσοδα του μοιράζοντας τον ΦΠΑ με το πελάτη, ο μπάτσος μοιράζεται τη κλήση με τον παραβάτη, τα διόδια μοιράζονται στον έλεγχο και τον οδηγό, ο εξεταστής του διπλώματος οδήγησης συμπληρώνει το μισθό με το φακελάκι κοκ.
Και φτάνουμε στον τελευταίο τροχό της αμάξης, την ευσυνείδητη υπάλληλο του σουπερμάρκετ που θα καθαρίσει τις φλούδες μούχλας από τη γραβιέρα με σύρμα όχι απαραίτητα γιατί αν το κάνει με μαχαίρι θα απολυθεί. Απλά γιατί και το ελάχιστο λιθαράκι της κοινωνικής ευθύνης που αναλογεί σε αυτήν είναι πολύ βαρύ για να το σηκώσει σε έναν κόσμο όπου τα μενίρ της ευθύνης είναι παρατημένα στο πάτωμα εδώ και καιρό, χωρίς κανένας να νοιάζεται. Και όσο χαζό είναι να περιμένεις πως όποιος έχει το χέρι μέχρι τον αγκώνα στο μέλι θα είναι ικανοποιημένος με τρείς κύβους ζάχαρη, άλλο τόσο χαζό είναι να περιμένεις πως κάποιος θα νοιαστεί για την υγεία αυτού που τρώει μέλι όταν αυτός γλύφει την καραμελίτσα. Την καραμελίτσα της κοινωνικής συνοχής, του γενικότερου καλού και των όρκων σε οποιοδήποτε Θεό πλήν του Χρήματος.